studied filology at Louvain, Belgium.
worked a lot in bars and restaurants before i became obsessivly addicted to producing stuff on computers.
i once won a design contest of cgi-magazine and they let me go to New York for four days, that was nice.
i think in terms of writing mostly (or programming, but those are very similar processes for me)
painting is a very different process and i'm very bad at it but i do it anyway because i like the differences it produces and i like the freshness of amateurism, i guess.
what i produce new media-wise is also very much influenced by my daily practice of webdesign and programming with its concerns of usability and the pragmatic approach it implies.
hiding art's eggs
There's no doing in heidegg er oh
All his doing is extension of being
Which er is wrapping the fallacy
Around yet another illusionary
dimension the thing is the thing
Is the thing but its an interesting
Read yes he kinda shits pearls the
Dust of some stars/satyrbones
Getting stuck in the greasy parts
Over time equals the revelation
of art's eggs breeding under
art's wings taking another swing
At learning how to walk before
It can sing the air that's in there.
Boxing the Cathedral
To whom it might interest: all files used in the Neue Kathedrale des
erotischen Elends, my on-going search & build process mistakenly identified
as an art object in Rhizome's database
art is now in our namespace (Second Cathedral Spring Message, a bit early i know
anyway:
A terrible beauty untsoweiter (somebody pl. finish the title)
To Whom it May Concern:
BBB (beware be bought be ware) in ITS OLLY NAME!
My fellow netizens, there is a time to blabla untsoweiter (somebody pl.
finish the intro)
. so we finally decided this radical actions had become unavoidable.
Of course we blabla ( somebody pl. add some really nice French or Russian
quotes here to cover up the dictatorial move).
Art is now in the NKdeE namespace.
It's schema file is available at it's namespace
http://www.vilt.net/nkdee/data/art.xsd but this is for historical research
purposes only! Any use of the namespace is explicitly forbidden by its
author, dv @ the same ViLTNET.
Idem ditto for the example xml file, showing art's recursive ass-ence :
http://www.vilt.net/nkdee/data/art. <http://www.vilt.net/nkdee/data/art.xml>
xml
It is told and Rumour Even Has It
. that art will be released on the Cathedral's tenth birthday
(that's 8 years from now, or Is IT Seven Already?!) However, Make NO Mistake
(somebody pl. add some serious warnings here to the effect that no
guarantees are given that the given period will suffice untsoweiter).
. that art will then be sold to the highest bidder and the profit of
the sale will, after tax deduction by the Belgian Government, go for 95 % to
the institute selling it (that 'll be Guanteme-Bay or U Suck TM by then, I
guess), 4,78 % to dv@vilt.net and the rest to the salvation of some
continent in need of salvation then, heck that might be North America or
good ol' Europe here by then. dv@vilt.net will then doubtlessly become the
richest email address ever!
. What's more: it doesn't even seem to care.
. The outrage will increase in size exponentially making Moore's
Book of Laws look like What Do They Look Like Anyway Except some statistical
crap with which you could proof that the size of your BEEP exceeds that of
anything known to BEEP (somebody pl. downgrade the use of offensive
language and ensure eternal SPAMBOT Approval - BBB in ITS OLLY NAME ENT IRE
LY) (huh?)
. Anybody using the word art in public will be liable for
persecution for breaking the laws of ( somebody pl. wrap up the legal crap
here, it should be very strict, so merely thinking about using the word in
public might already lose you your pants for the rest of your lifetime)
However we shouldn't always belief Rumour's keepings. (Somebody pl. finish
the extro. Use "Make NO Mistake " a lot, that seems to do rather well these
days.)
(End with some Ancient Balinese Saying on blondes I mean women possessing
the True Pincode for Procreation).
Thnxs Whom,
sea ya & BBB
dv
(somebody pl. take care of the translations)
This is the end.
Really.
Re: Using Games to Collect Semantic Data
> From: owner-list@rhizome.org [mailto:owner-list@rhizome.org] On Behalf
> Of Vijay Pattisapu
> Sent: zondag 14 januari 2007 9:01
> To: Rhizome
> Subject: RHIZOME_RAW: Using Games to Collect Semantic Data
>
> Hi Rhizome
>
> Check out this cool 45 min talk on human computation:
>
> http://video.google.com/videoplay?docid=-
> 8246463980976635143&q=Google+EngEdu
>
> Vijay
>
[dv:---]
OK, thanks, here's my entry:
"It's 51 minutes and the guy's name is Luis instead of Louise. He doesn't
want to talk about other languages because that would breech his NDA."
Human Computation alternatives/hints in the Cathedral:
Graphting @ http://www.vilt.net/nkdee/graphting.jsp
Cathedral Mobil Avea @ http://www.vilt.net/nkdee/kn2.jsp
Some Issues @ http://www.vilt.net/nkdee/kids.jsp
An ufcurse ze cathedral itself is algorised @ ze east gate
http://www.vilt.net/nkdee/east/index.jsp
How many points would that be in the artgame?
greetings,
dv @ Neue Kathedrale des erotischen Elends
http://www.vilt.net/nkdee
Public Orange Ltd
acquisition of Christmas presents for My Family (for the total sum of i
think one or two African Villages, - indeed, i gather that any of these days
now we, the Belgian Population, with what we spent on congratulating each
other untsoweiter) and All, i have been noticing the following:
"The service of Ars Publica has been discontinued for obvious reasons."
http://noemata.net/arspublica/
"Confessions of a net artist"
<http://noemata.net/confessions/index.html>
http://noemata.net/confessions/index.html (
<http://noemata.net/confessions/atom.xml>
http://noemata.net/confessions/atom.xml)
Apparantly, there's a book too: ISBN
<http://www.google.com/search?&q=ISBN+82%2D92428%2D22%2D4> 82-92428-22-4
This has nothing to do with the recent tragic loss of the word ingetinge.
The late ingetinge was a Swedish word in Our Vocabulary, all of this seems
to be Norwegian in Origin.
Thank you,
dv @ Neue Kathedrale des erotischen Elends
http://www.vilt.net/nkdee
madrigaal voor een engel uit olmsk
voor Т. К.
Boem. Zo klapt zij nu mijn ruimte toe. Vleugels flappen open
Tot een waas van heerlijkheid waarin haar delicate lichaam
Glimt in erg diviene graad. De hemel moet zijn leeg gelopen.
Herinnering hieraan, daar kan je niet op hopen: het harde
Wit van deze kernen licht is van een dodelijk gewicht,
Je ziet & ziet haar niet, de logica wordt tijdelijk ontwricht.
Inzicht valt je wel te beurt alsof zij alles & zichzelf verklaart:
Het bovenaardse is uiteindelijk banaal, het zit in elk bestaan,
Je moet het enkel uit de foute klem der dingen laten gaan.
Haar vinger wijst de regels aan voor mens & dier & plant & god
& Gans het spel verandert bij de komst van elk nieuw bod:
Dit lot waar wij om moorden, heeft overal al klanten lopen.
De tijd is niet een ding, de ruimte evenmin & alles zingt
Rond mij. Op de rand van wat er was, is de vinger nooit voorbij.
Wat komt, is als wat is: van glas. Zo schittert zij voor mij.
& Dan weer niet: ik zie niet meer wat jij nu leest & ziet.
Haar ogen hebben daags nadien het blauw van het verlatene,
Zo haaks staat daar het licht op ‘t zicht van ‘t zwart gelatene:
Het zingt nog in haar ziel, uit git wordt zo elk wit geboren.
Zij beeft, de stilte trilt. Ik leg een mantel woorden over haar.
Ik ben nu wie ik ben. Ik ben haar hier & daar allicht verloren.
Ach. Nog even & onze levensdraden strelen dagelijks elkaar.
33 romantitels ( € 0.20/st)
Rich Burroughs
ik & het einde
waar ik eindig
het eindigende ik
ik eindig
ik beëindig ik
eindig ik
toen ik eindigde, ik
ik, finaal
einde, zon, ik
ik, ik
in het einde is ik
eindelijk ik
ik, eindelijk
waar het einde is, ben ik
in het einde is het ik dat ik ben
ik, eindelijk ik
eind-ik
dikkertje dikkertje eind
ik-einde
einde. het deinende
het einde van ik
ik
dapper is het einde, ik
ik, het einde
op het einde, ik
ik op het einde
te ik om te eindigen
eindig dan, ik
ik eindig dan, danig
als ik eindig, dan
nu ik eindig dan
ik, uiteindelijk
daar, einde, ik
ik, ik, einde
alphabet of erotic misery – j
dv 2013, pen and bister on paper, A4
(this series was formerly called collABCing)
de kracht van rot
over ROT
init van een NKdeE CR&D rond het verrotten, het bederf, het verval – mock-up van een ProcesFilosofisch Programma (PFP)
“een mens is gemaakt om te voet te denken”
dv, zonet, hier
//@ INIT
De kracht van Rot (verval, bederf: Reza Negarestani analyseert ‘decay’ in “Undercover softness: An Introduction to the Architecture and Politics of Decay”, Collapse Volume VI, Falmouth 2010, ISBN 978-0-9553087-7-2, p. 379-430, ) werkt deontologisch (getrouw/volgens de aard van het proces) de ritournelles af van zichzelf, de-ontologeert de dingen, & uiteindelijk ook zichzelf. Ergens in de afwikkeling van ROT als PFP, zit een virale kern, een cluster van virale code, die de Werelden kunnen redden. We need to ROT to save us.
ROT= Ontrafeling. Alles stort in. Alles verrot, vervalt. Dat is onze redding. We moeten het verval niet pogen te stoppen, we moeten het ROT juist versnellen. Want ‘achter’ de beklemming van het Buiten, wacht ons de redding van het Niets.
// IMPORT packages DERRIDA, DELEUZE, WHITEHEAD, HUSSERL, OOP, LARUELLE, HEIDEGGER, HERACLITUS
Het DDD (Derridiaanse Differentie-Dilemma) : de onmogelijkheid om over ROT iets te zeggen in ROT-getrouwe bewoordingen. ROT is geen ding, het ontdingt net de dingen. Comment parler? Om het DDD te omzeilen is er geen filosofische maar een (taal)technische ingreep nodig.
Een machinisatie van de filosofie, die haar opent voor het Buiten. Geen procesfilosofie (Whitehead), maar een filosofieproces.
Geen Husserliaanse fenomenologie, die finaal antropocentristisch, reductionistisch en ontologisch blijft (cfr. ook de recente pogingen om tot een Object Oriented Philosophy (OOP) te komen). Die historische en hedendaagse pogingen falen in het vatten van proces-als-proces. Het is hier ook zaak om niet in de Badioueske Val (BV, haha) te trappen om het gebeuren te reïfieren en het zo te “re-ontlogiseren”. Ongelooflijk dat zoveel intelligente mensen voor die Veelbelovende Herstart van de Ideologie, gaan. Dat komt natuurlijk omdat het denken uiterst onbehaaglijk wordt in de regionen waar het zichzelf dient te ontbinden. In het Posthumane Tijdperk blijft de pijn erg menselijk.
In ROT, zoals in GROEI, wordt de Tijd (Aion) de tijd (chronos) die zich meester maakt van de illusoire dingen, hen hun zijnskracht ontneemt, dat wat ons dwingt hen te benoemen als dingen.
NOOT: ROT is niet: het tegendeel van GROEI. Geen enkel lopend proces kan het tegendeel zijn van een interagerend proces.
ROT als verruiming van het doodlopende Veld van de Differentie (>François Laruelle). Om ROT te vatten als de fictieve finaliteit, het deconstrueerbare in de filosofie van de Differentie, zouden we een filosofie moeten hebben die niet alleen niet-filosofisch is, maar ook tot in de details van haar techniciteit de ontologie zélf ontkent. Een ontologie zonder Zijn, ontsproten aan de Filosofische Beslissing, maar ook zonder Seyn dat a posteriori van die Filosofisch Beslissing uit het ontkende Zijn is afgeleid (de Heideggertruuk).
Het betreft hier geen anti-filosofie, die uiteindelijk conceptueel gebonden blijft aan wat ze wil ontkennen, maar gedachtenbewegingen die de stand der dingen zelf ontkennen : een soort non-filosofie zoals de niet-euclidische meetkunde een verruiming is op de gewone meetkunde.
[...]
// ROT rot verder
mag ni fiek
voor N.L.
Uw ogen zijdelings die in mijn blik
Ontloken tot herhaalde schoonheidsschicht;
Uw zijden glans, daarin ontwaarde ik
Mijn ik, ontwaardend in uw licht,
Tot niets verdween ik daar, in jouw gezicht.
Mijn tranen troosten niet uw bitterheid:
Jij bent het diepste leed dat ik belijd
& De wanhoop waarin ik nu weerom
Verzamel pijn & nijd & eenzaamheid,
Verbrijzelt al de hoop waarin ik zwom.
alphabet of erotic misery – h
dv 2013, pen and bister on paper, A4
(this series was formerly called collABCing)
onvatbaar
Als wij een portie voedsel openen, afkomstig van de planeet Aarde, stijgt er ons aanvankelijk een walm conserveringsmiddelen toe, & vervolgens de enigszins muffe geur van het Onbespreekbare. Er gaat zoveel pijn door mijn gedachten dat ik beter zwijgen kan. In de ontworteling van het kwaad zit het kwaad, stevig doorgroeid in de kluiten van de onverschilligheid. De dingen bestaan niet, u kan ze niet kopen. Wat u koopt, is niet meer dan een walm conserveringsmiddelen, gevolgd door de enigszins muffe geur van het Onbespreekbare.
Het Onbespreekbare groeit.
Mochten wij naar de bossen trekken, om daar de onreinheid van onze klederen te verbranden & elkaar in de naar het Nu reikende naaktheid van ons rillend vlees te herkennen, zou dan misschien het Onbespreekbare bespreekbaar worden? Is er nog redding in het zijn der dingen?
Neen: het Onbespreekbare groeit. Waarom, toch, kan ik dat niet vatten? Waar is mijn vraag?
alles is brol
welkom in Asemia, uw dagelijkse Wereld Zonder Betekenis.
(deze nota handelt over een het op een rijdende bus)
ziehier het.
wat is het? ( slechte vraag). het is niet (zijn is een illusie veroorzaakt door een foutieve interpretatie van een hulpwerkwoord). het wordt.
het wordt het & door het het-worden van het wordt het
een het dat zit op de bus (het is bebust, het heeft bebustzijn).
de bus bust.
de wereld wereldt.
het het.
het zit op de bus & het heeft in zich een in elkaar gevouwen ordening, een ingewikkeld bewegen
dat congruent is met de afwikkeling die zich er rond afspeelt & deze congruentie heeft een ritmische band met de faze in het het-worden van het. het houdt een continu verband met het bebustzijn van het. het houdt niet op.
de afwikkeling bepaalt het inwikkelen, de ingewikkeldheid bepaalt het afwikkelen.
zolang het impliciete niet gelezen wordt gebeurt er Niets.
Niets is oneindig, volledige Mogelijkheid.
het leest de band van de weg die langs beide zijden naar achteren schuift
de band is een gegevensband die onnoemelijk veel data bevat.
de band is op elk moment oneindig
het ziet huizen.
het ziet bomen.
het ziet slijk.
het ziet de letters AVEVE.
het ziet een fietser in de regen.
alle data zijn evenwaardig zolang ze niet gezien, gelezen zijn.
ze zijn evenwaardig in hun niet-zijn. alles is brol.
het maakt van de toestormende data onwillekeurig pakketten die het leest als objecten.
het verbreekt de totaliteit van het Niets in functie van de wil tot zien, tot lezen.
het ziet, het leest, & alles stort in.
objecten zijn noodzakelijke ficties geproduceerd door de wil tot zien, de wil tot lezen: gefaseerde aggregaten van dataclusters in de datastroom worden onderscheiden als objecten door de bekleding met de sporen van andere gefaseerde aggregaten in de wikkeling van het. het drapeert fictieve objecten met de objectiviteit van andere objecten. objectiviteit is een soort slijm dat over de data gekieperd wordt, de slijmdraperie van de Woorden. vroeger kwam de slijm van g*d, bij g*d etc., nu is het gewoon slijm.
taal is een hechtingsmiddel voor datapakketten, slijm hecht de data aan elkaar zodat het zich aan de objecten kan hechten.
[...]
lamandaii-declamatie
“lamandaii-declamatie”
dv 2013, ink on paper, 26×20 cm
catalogue of the NKdeE-verbigrammata: http://vilt.files.wordpress.com/2013/01/5verbigrammata.pdf
declamatiekladjes
Bij het declameren der Neo-Kathedraalse Verbigrammata wordt traditioneel een kladblaadje van 98 bij 62 mm gebruikt om bij het inktdoppen van de pen de pennestreek te testen. Deze declamatiekladjes groeien bij de geoefende verbigramdeclamator uit tot met de eigenlijke declamatie resonerende asemisch-kalligrafische miniaturen.
Regine Clauwaert hierover: “De beperking waaraan het declamätorische schrijven per definitie onderworpen is bouwt een creatieve spanning op in de Neo-Kathedraalse neofiet. Die spanning vindt dan een uitweg in het door de meditatieve oefening geritmeerde expressionisme van de declamatiekladjes, waar dan plots wel sporen herkenbaar zijn van werken uit de canon van de Visuele Poëzie. We herkennen de humanoide inktkrabbels van Henri Michaux, de lyrische lineatuur van Velimir Chlebnikov, de tot onleesbare grafiek verworden passie van Christian Dotremont…”
Heil Regine!
Délie Emblemen 2/2
Vertaling van de laatste 24 embleemtitels en de bijhorende spreuken in de Délie van Maurice Scève met telkens een link naar het originele embleem (Stanford’s Renaissance Body Project):
http://cgi.stanford.edu/~dept-fren-ital/rbp/?q=node/181
- De Eenhoorn die zich ziet – Van mijzelf ben ik ontzet
- De zwaardveger – Mijn werk geeft faam aan twee
- De Zaag – De Kracht ondermijnt mij stukje bij beetje
- Cleopatra – Diegene die sterft wanneer hij wil leeft goed (voldoende)
- De Vlinder en de Kaars – In mijn vreugd de pijn
- De Muildierdrijver – Dubbele moeite voor hij die voor een ander zich uitput
- De Kat en de Rattenval – De gevangenis is hard, meer nog de vrijheid
- De Pauw – Wie zichzelf goed ziet vergaat de hoogmoed
- De Ezel aan de Molen – Ik vlucht van moeite, ‘t werk volgt mij
- De Pot op ‘t Vuur – Binnenin verteer ik mij
- De Maan in de Schaduwen – Mijn klaarte altijd in de schaduw
- Europa op het Rund – Naar zekerheid gaat hij die zijn daad verbergt (?)
- De Kruisboogschutter – Meer met zachtheid dan met kracht
- De Haan die zich brandt – Hoe meer ik het doof hoe meer het ontvlamt
- Leda en de Zwaan – Verberg in een ander wat ik bij mij ontdek
- De Grootoor of Vleermuis – Als alles rust hou ik niet op
- De Klok – Bij mijn werk houden dag en nacht de wacht
- De HeropstandingHeropstanding van de Dode – Meer dan ik kan
- De Lamp op de Tafel – De dag sterft en de nacht brandt
- Het Spinneweb – Ik heb de meren gestrekt waar ik sterf (?)
- De Botermaakster – Hoe zacter het wordt, hoe harder
- De Vlieg – Hoe meer ze spookt, hoe minder ik haar zie
- De Berggeit en de Honden – Door mij te redden sluit ik mij in
- De Tombe en de Kandelaars – Na de dood vervolgt mijn oorlog mij nog
Délie Emblemen 1/2
Vertaling van de eerste 25 embleemtitels en de bijhorende spreuken in de Délie van Maurice Scève met telkens een link naar het originele embleem (Stanford’s Renaissance Body Project):
http://cgi.stanford.edu/~dept-fren-ital/rbp/?q=node/181
- De Vrouw en de Eenhoorn – Om haar te zien verlies ik ‘t leven
- De Maan tussen twee halve manen (“croiscentz”) – Tussen allen één perfecte
- De Lamp en het Idool – Om jou te bewonderen leef ik
- De Man en het Rund – Hoe meer zij mij aantrekt, hoe meer ik word meegesleurd
- De Lantaarn - Verbergen kan ik haar niet meer
- De Kaars en de Zon – Aan ieder licht aan mij de schaduwen
- Narcissus – Genoeg sterven er die vergeefs liefhebben
- De Vrouw die verdeelt – Na lange arbeid een einde
- Het Schild – Mijn sterkte schaadt mij
- Twee Runderen aan de Ploeg – Zacht is de pijn in gezelschap (die begeleid wordt)
- De Phoenix – Van dood naar leven (‘a vis’ is ook avis=raad)
- De vogel aan de (lijm)stok – Waar men het minste vreest wordt men het meest genomen
- Dido op de brandstapel – Zacht is de dood die mij van de rouw bevrijdt
- De Toren van Babel – Tegen de Hemel vermag niets
- De Windhaan – Duizend omwentelingen hebben mij niets doen bewegen
- De Zonnebloem – Naar alle plaatsen volg ik jou
- De Klimop en de Vestingsmuur – Om lief te hebben zijn ondergang lijden
- Het Hert – Mijn dood ontvluchtend versnel ik het einde
- Acteoon – Het noodlot achtervolgt mij met mijn geliefden (de mijnen)
- Orfeus – Aan ieder plezier en aan mij niets
- De Basilisk en de Spiegel – Mijn aanblik dood mij door jou
- De Boot met de gebroken Riemen – Mijn krachten nemen dag na dag af
- De Alambiek (distilleerkolf) – Mijn tranen verraden mijn vuur
- De Bijl en de Boom – Jouw schadende schaad ik mij
- De Stoel en de twee mannen – Makkelijk te bedriegen is de zelfverzekerde
10 geboden (rev. 13/02/2009)
Bovenal herdenk uzelf als stapelgek.
Bemin uw klanken eerder dan uw zin.
Verwijder kwijl & nijd vanuit uw bek.
Zie uw eind als van uw kinders het begin.
Verzaak bezit, gij zit daar zelve in.
Breng warmte daar waar nu een ander rilt.
Geef nooit een ja als gij er niks van wilt.
Breng uw Lijf niet in verlegenheid.
Spreek uit wat u in angst & vrees verstilt.
Gooi alles weg dat u vervult met spijt.
DIANA is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)
Asemic Endgame illus. Գ
“Asemic Endgame IllustrationԳ “
dv 2013, ink, acrylics, bister on paper and cloth on wood, 50×42 cm
“Asemic Endgame ” is a new procedural research into Asemic Writing as writing Under Siege, attempting to establish links with Negarestani’s “poromechanics” and the non-philosophy of François Laruelle. There’s absolutely no meaning here.
EYES
what we see is dead already, darkness
surrounding darkness, what we see is
dying, death surrounding the progression
of death, darkness surrounding darkness
our bodies are nothing but holes & cracks
the sun’s devastation pouring through
the defenseless tissue of our dying selves
blood & sand mixed with the blackness
of our absence that is eternally present
already in the shimmering seconds of
horror that we call life, & All is War
waging amongst us, against us, we are
prey and predator alike, we are we are
We are We Ar W R I A WE ARE WAR
and darkness surrounds the Dark within
our skull. I’s are EYESAREWAREYES.
cfr. http://www.academia.edu/3127630/Terra-_and_-Terror_Ecology_Secrets_from_the_Arrakeen_Underground
Asemic Endgame page Ћ
“Asemic Endgame page Ћ”
dv 2013, ink on paper, A4
“Asemic Endgame ” is a new procedural research into Asemic Writing as writing Under Siege, attempting to establish links with Negarestani’s “poromechanics” and the non-philosophy of François Laruelle. There’s absolutely no meaning here.
Asemic Endgame page Њ
“Asemic Endgame page Њ”
dv 2013, ink on paper, A4
“Asemic Endgame ” is a new procedural research into Asemic Writing as writing Under Siege, attempting to establish links with Negarestani’s “poromechanics” and the non-philosophy of François Laruelle. There’s absolutely no meaning here.
Asemic Endgame (title page)
“Asemic Endgame (title page)”
dv 2013, ink on paper, A4
“Asemic Endgame ” is a new procedural research into Asemic Writing as writing Under Siege, attempting to establish links with Negarestani’s “poromechanics” and the non-philosophy of François Laruelle. There’s absolutely no meaning here.
leuven per vers
er, daar: de fietsers moeten er
onder de grond voor een bus
die bijna nooit meer komt.
er, daar: hoe kunt ge er nu nog
voor wildplassen een boete
krijgen als alle cafés al lang
toe zijn? anderzijds, hoe er uw kots
ophouden bij het zien van al die propere,
van elk streepke luizenleed bevrijdde
trottoirtegels? er, daar zou immers
Er, Daar worden, waar iedereen van Er, Ginder
zou komen Shoppen, dus moest er, daar
Proper worden. Shoppen is immers
Den Mystieken Pool der Sossistieke
Godsdienstfanaten die de Vrije Markt
vereren wijl zij onze dochters embeteren
zoals de Vrije Markt hen vereert met de
Deftig Hoererende Bouwpromotoren.
helaas de dochters, die zijn niet dwaas: die
gaan in Antwerpen shoppen, dat is kei
sjik neut deun & mega treinkletsen &
die nieuwe tempel komt er Niet, enfin
toch niet er, daar & daar; goedkoop wonen is er
bij decreet verboden subiet hebben we nog geweverte
in onze netten wat denken die zwetten wel?
plok hier ploef daar een stekkendoos
voor werkonbekwame LeefLoners
(ge Leeft nog, amaai hoe doet gij dat zo
zonder Loon, hahahaha, zoude nie beter
naar Antwerpen trekken, ‘t is daar kei
sjik neut al’ deun & mega kopkletsen &
hier is uw kotteke se menneke, ge hebt nog
drie jaar te gaan) elke stekkendoos krijgt
een schoon gedesignde frietloze frietkapel waar frietgeur
uitwalmt om u nog meer honger te doen krijgen
terwijl ge op onze Shoppende werkbekwamen
kunt geilen. een frietkot, hahahaha kei sjik
neut deun, om met uw fietske naartoe te rijden
zeker, precies alsof ge daarmee nog op ‘t’straat
moogt hier, stukske profiteur dat ge zijt. Er,
daar: het is goed Sterven daar want al het
Leven is er weg & elke weg komt uit op de
Geheel Vrije Sossistieke Markt van de Dood,
Groot maar geheel Caféloos welteverstaan,
of wist ge da niet: het is hier ten strengste verboden
om u tijdens het consumeren ook nog ‘s te amuseren.
Stukske werkonbekwame profiteur dat ge zijt!
Watte? Dat er geen werk is? Zoekt dan werk hé!
Een frietkot, hahahaha kei sjik neut deun. Er,
Daar. Kijk daar, ne Sossisloze Student, die peinst
precies nog dat ‘m werk gaat vinden later. hahahaha.
Werk Vinden. hahahaha. Shoppen ja, dienen SS’er.
eerste leesboekje
ap apa aa a aa aa apa pa a aap.
apen epen nepe neep pana panae
paan pene peen pena ne pa een aap.
enee eena eeno een opnametent?
een te een ma ennet een nee een tonnenmaat?
manee mapa een aap met een noot.
ovenwanten io?
antoniemen wo?
een noot van wim.
a tomatenpoeder!
nenee eet de noot maar op.
materiaal vat terminaal & valeriaan m
maar val niet
uitdoet uittoog getooid uit goed
uit doge uit de goot.
vergaan
voor Nadia Lampens
In de gedeelde warmte van mijn hand
In de verblinding van mijn tederheid
In ‘t paradijs waar ik ben aanbeland
Verga ik in de schaduw van de tijd:
Ik dien mijzelf te zien, de eeuwigheid
Waarin ik mij tot u & ons beken,
Waar wij al samen zijn, waar ik herken
De weg naar nu, dit zweven in jouw lach.
& Ik beken dat ik afwezig ben,
Want ik verga in wat ik strelen mag.
DIANA is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)
joint venture
Alle mormels spelen samen orgel
Alle wormen maken de berg van vlees
De geluiden van rot in de mergel
Gorgelen zich nat, & vrees maakt mij hees:
De wereld verrot & ik, ik genees.
Jouw licht strijkt áán de helse duisternis
Jij bent nu toorts in mijn gevangenis
De tijd is koorts, de uren helen mij
Ik brand omdat mijn zijn verlangen is
Naar jou, jouw Al maakt alles vrij in mij.
DIANA is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)
dooi
voor N.L.
Nu. Ik wil in jouw lijnen verdwijnen.
Wind wil ik zijn, adem van de aarde
& Jouw takken dragen de geheimen:
Jouw omstreelde zwijgen dat bewaarde
Van het schone de duurzame waarde.
Nu. Ik zie de lente, daar waar jij bent:
Jij rilt, jij bent de kou nog niet ontwend.
Nu: bevroren moment, de aarde wacht
Op een aai van de zon, smeltwater stemt
De draai af op later, daar waar jij lacht.
DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)
aurora
Voor N. L. 
Dit lied voor jou is helder & robuust
Jij kan er zalig niets in zijn & vrij
Van al het zware dat er op jou rust.
Aurora’s luister, hoe jij daagt in mij
Straalgeruis, onaantastbaar licht in mij:
Ik spreek nu elke letter van jou uit
& Overal jouw schitteren breekt uit.
De nevels slierten rode rond jouw licht
De aarde node braakt het zwarte uit
& Ik ben weg, verdwijn in jouw gedicht.
DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)
zoen
voor N. L.
Terwijl ik op jou wacht, draait de aarde
In de aarde, schuift de hemel in de
Hemel, zien de sterren toch de waarde
In van warmte bij elkaar & in de
Dag komt dan jouw klaarte: jij, beminde,
Die de wereld tot haar kern herleiden
Kan, die jij & mij tot ons verleiden
Wil & dit ook kan: mij van mij ontdoen.
Daar, ik laat de wereld nu terzijde
Ik ben als adem eeuwig in jouw zoen
uur
voor N. L.
Ik heb de nood om jou lief te hebben
In de gloed van jouw aanwezigheid.
Ik ben een zee die niet wil ebben,
Een strand bevroren in de eeuwigheid
Van mijn verlangen naar jouw helderheid.
Ik sta hier stil te beven in jouw vuur:
Ik weet niet meer waar, hoe & of ik duur,
Maar al jouw goud slaat nieuwe stralen aan
& In de waarheid is er nu een uur
Waarin millennia tot ons vergaan.
zoen
“cum dederit dilectis suis somnum”
voor N.L.
Dat het ons de buik uitkome, dat zaad,
Dat het ons uitbloedt, de ontzetting
Omdat de angst in ons de liefde haat
Terwijl elk ik is ik, jouw vondeling,
Die niet bestond, maar nu bestaat, een ring
Die het wijzen naar anderen besluit
Met het ware dat ons tot ons omsluit:
Het beven dat de lippen ons aandoen
Dat snakken naar een rein geluid
Terwijl de wereld eindigt in een zoen.
DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)
