studied filology at Louvain, Belgium.
worked a lot in bars and restaurants before i became obsessivly addicted to producing stuff on computers.
i once won a design contest of cgi-magazine and they let me go to New York for four days, that was nice.
i think in terms of writing mostly (or programming, but those are very similar processes for me)
painting is a very different process and i'm very bad at it but i do it anyway because i like the differences it produces and i like the freshness of amateurism, i guess.
what i produce new media-wise is also very much influenced by my daily practice of webdesign and programming with its concerns of usability and the pragmatic approach it implies.
verjaardagskaartje - birthday greeting card
sluiten we de ogen
en wachten tot het uur van de
waarheid voorbij is"
( <http://www.grapesofart.org/> iderden 2007 )
Neue Kathedrale des erotischen Elends
#init
sept 27 2004 @ 00:50
A Birthday Greeting Card
feat. Desert Hibiscus by Sheila E. Murphy
as played on the piano by its eadless author dv
&
ran through the paint2flv-VidioTingaT
http://www.vilt.net/nkdee/bloehusoem.jsp
"In the hour of truth
we close our eyes
and wait till the hour
of truth has passed"
( <http://www.grapesofart.org/> iderden 2007 )
[POETRY KESSEL-LO (POEZIE)] a certain deficit (going from fotosjop to painting)
<http://bp2.blogger.com/_V8vN7ueKGOc/Rul5nAGnksI/AAAAAAAABKs/I9ymochQfPg/s16
00-h/monadistEncounter.jpg>
Let's nag ourselves to sleep tonight. Just the two of us.
The bills are unusually high, our employment situation is
quite hopeless, it will soon be time to go dishwashing again,
or something other of that humiliating order. That is: in the
company of strangers we wouldn't dream of calling dishwashing
a humiliating activity, we mean, look at us, but since we are
all alone here we might as well have it out in the open.
Our aim as Cathedralic* Poultry engaged in the chicken run
of creativity can only be the encounter with ourselves.
The study of others, the Other, The Others or Whatever
is better done through traditional methods of science,
pseudo-science, never ending movie quizzes in Facebook
or the commercial exploitation of ephemeral knowledge
and social needs in the Arts. From these four fields (a certain
French philosopher with a bad name i can't remember names
another four but he is clearly mistaking playing movie quizzes
for politics, we can assure you there is nothing political about
playing these quizzes whatsoever) we may
derive money or pleasure or both.
What we may rarely get from them, those other activities we mean,
while being very rewarding in their own right is a certain feeling
for the eternal Deficit, a craving of sorts, the exquisite joy of
being able to torture yourself to near annihilation in the quest
for Beauty, or whatever you put at the end of your inevitably
delusional journey.
It's the oldest story known to the planet,
we find instructions for the procedure in Gilgamesh.
Try to find immortality, fall flat on your face, go back to 'Start'
you don't receive any bonus.
We should refrain however from using the term 'our true selves '
because, well, the what of what is seeing is identical to the what of
what is seen, as you can see here in an allegorical depiction
of a monadic soul in its rather shady zone of clarity, trying
to get a good look at itself.
Note that there is ample room for improvement, a further
stretching of the self however does look a bit awkward, we
might get sucked in an utterly destructive jump into the abyss of
looking into the looking of looking without ever getting to the object
of our looking again. Take care, it doesn't take that much to happen
you don't even need to be bipolar or a true schizo or whatever.
There is, it seems some validity in the suggestion that exactly that
is happening to large parts of the population, soap-wise, reality tv-wise
gaming-wise, although the performance of belief is a more positive
look at staring at a non-existent suspension of disbelief blabla is
my academic title still holding blabla ...as you can see that kind
of speculation does sound a bit unwise too, qua speculation
we mean, er, purely speculatively speaking of course.
Paradoxically, exactly that tempting jump inward might be required
to trigger consciousness in an artificially intelligent environment. Sure,
mere speculation, again but can't you just see the questions popping up
here, the what & where & the who preceding the inevitable
what the heck for. Because, referring to our Cathedral's First Restraint of
Recursiveness, namely that first level recursion is in general a Bad Idea,
but
second level recursion is Pretty Much OK, so if you have a system
evolving from the concatenated produce of one kind of consciousness
(ok let's assume for once there are more kinds of consciousness
that could be known to any one kind, that would be quite extraordinary,
hihi)
the initial init procedure for those thinking machines would darn well be
suitable
for the evolving machines as well.
Anyway, let's forget about the plot for our novel for a moment ( the novel
of course
is the plot as it unfolds into reality, so this may well be the closest you
ever get
to reading 'Anke Veld' , the most famous net novel of all time) and focus on
the poor
sods, the Poultry that we Really are.
But then. much to our dismay, we see that 'finally' the 'artistic' drive may
well be
exactly that what is required, in that supreme fiction of emergence. Darn.
It may well be exactly this tempting possibility that makes us go through
the
motions nonetheless, in spite of all the failures, the burning of our
predecessors
the bad health and tragedy inflicted by our precursors on our precursors and
all this
blind ego stuff looking for other ego's to eat alive, in spite of all that
sick ugly mess
we always seem to get stuck in. Exactly that, and of divine simplicity,
might
make us into what we are: two functions diving after a third that is still
rendering,
somewhere...
<http://bp3.blogger.com/_V8vN7ueKGOc/RumWaQGnktI/AAAAAAAABK0/1CKdaGsOyJk/s16
00-h/2functions_large.jpg>
'Two Functions diving after a third (Still Rendering)", dv 2007 Maries
Watercolours on paper
[dv:---] * Cathedralic: refers to the Neu Kathedrale des erotischen Elends
see <http://www.vilt.net/nkdee> http://www.vilt.net/nkdee
--
Geplaatst door dv op POETRY
<http://poetrykessello.blogspot.com/2007/09/certain-deficit.html> KESSEL-LO
(POEZIE) op 9/13/2007 10:42:00 AM
[POETRY KESSEL-LO (POEZIE)] Iapetus getting sick at is first fotosjop appearance
fotosjop appearance
<http://bp0.blogger.com/_V8vN7ueKGOc/Rukr3gGnkrI/AAAAAAAABKk/tUMma43dZQs/s16
00-h/iapetus_spots.jpg>
the 'ink spots' on Iapetus 6 times filtered with
Polar Coordinates, added a 2 color gradient map
& doubled the layer with[dv:---] einen Difference mixung
There is no reality to posting data to the network
like there is reality to performing or playing recorded music
Any talk of flow is merely metaphorical.
That would include the sharing
bit you don't share anything you
add code to the body of code and
then you point at the running code
and say (to yourself mostly) hey look that's
when my head was thinking this or that
can you feel it.
No we can't. It isn't .
We get rendered code on our screens.
By and thru analogy we reconstruct a non-existent person
with a personal history and a list of accomplishments
and paste the running code on top of it. Your blackness
shines thru wonderfully at times, yes we do believe
you must be brilliant. Wow.
The shining of your absence is added to our vast
collections of indifference. Your moon, the one
you call Iapetus, after your Ovid, is apprehended
by our filtering procedures. As such.
You are so beautiful. We wish we could put our
hands were you could feel our warmth. We wish
we could turn you on like your absence is
disturbing our equilibrium. Ever so gently.
We love you just the way you are.
Please share more of your time with us.
We will make mining you worthwhile.
Do suffer, yes, do.
Suffering is very rewarding in the end.
Thank you.
Thank You
& U too.
Yes.
--
Geplaatst door dv op POETRY
<http://poetrykessello.blogspot.com/2007/09/iapetus-getting-sick-at-is-first
.html> KESSEL-LO (POEZIE) op 9/13/2007 05:23:00 AM
[dv:---]
[dv:---]
[dv:---]
Hey that's 3 times! Oh dear perhaps another birthday coming up.
Contributions to POETRY KESSEL-LO (POEZIE)
sent your poetry to vilt dot kessello at blogger dot com
(jahwol blogger.com und garfeldt nicht blogspot dot com
as was previously coded somewhere these are very trier
poultry making this u know, expertly sid indeed)
a braque rantin to da future (for Oscar Pastior) grey widda pastiness
newtOn ici?
DRAWIN?
Brrenstine?
Da gute Goethe?
Der alte hakselfleish? Himmler uber brelin mit
kennotdie da bubby jay euf vampire-slayn?
Neu? Ingetinge?
Anyweu:
Iffa u newt wadda pastiness means u wina da big price da big price is u
madamay re-adit again
[dv:---]
[dv:---]
O
Toi tpoi toi toi toy
Mi u tut ut meust joy
Euf thingeternita
Toi,
Eau duchampsilselysee
comment vatu ma petite
mignone cote dazur rose?
Et ta pepe?
Je vient de voir pourras la premiere riviera
la granda mez we'r in
Onnafacebook uef all hinga's
mannawoman!
Quitsabasha!
Eurkoqua longa!
Mi eadless eart is wassa suld
immedia mac luhaneqist ne me kittelpqas
Iminna leuf
imminnall shoooook up
mipanta'ssnappingthehoze back
I turna nostalgica metallica nosferatu too
itsa beau beau I meanna b e a u
Tifull the end has never looked more endish asin asin
Oooooooo
Eeeeeeeeeeeeeeerrrrrrr her eyas
G.L.O.R.I.A er eyas are all
L.A.N.G.U.A.G.E A.N.D.C.O.D.E.A.N.D.P.U.R.E.N.U.M.B.E.R
da.m.n.ed.and WELL codeD too
Argh swords failke me akin OPTENIEF
Hera ear letta alla da people peneolpeope
too yeds da omer le grand Omer qui venez chercher
la Gaz a
s(prong)
“in Writing every letter is an irreversible act of faith”
dv 2013, ink on paper, A6
dv
jumper
jumpster
sprong
alles is brol
welkom in Asemia, uw dagelijkse Wereld Zonder Betekenis.
(deze nota handelt over een het op een rijdende bus)
ziehier het.
wat is het? ( slechte vraag). het is niet (zijn is een illusie veroorzaakt door een foutieve interpretatie van een hulpwerkwoord). het wordt.
het wordt het & door het het-worden van het wordt het
een het dat zit op de bus (het is bebust, het heeft bebustzijn).
de bus bust.
de wereld wereldt.
het het.
het zit op de bus & het heeft in zich een in elkaar gevouwen ordening, een ingewikkeld bewegen
dat congruent is met de afwikkeling die zich er rond afspeelt & deze congruentie heeft een ritmische band met de faze in het het-worden van het. het houdt een continu verband met het bebustzijn van het. het houdt niet op.
de afwikkeling bepaalt het inwikkelen, de ingewikkeldheid bepaalt het afwikkelen.
zolang het impliciete niet gelezen wordt gebeurt er Niets.
Niets is oneindig, volledige Mogelijkheid.
het leest de band van de weg die langs beide zijden naar achteren schuift
de band is een gegevensband die onnoemelijk veel data bevat.
de band is op elk moment oneindig
het ziet huizen.
het ziet bomen.
het ziet slijk.
het ziet de letters AVEVE.
het ziet een fietser in de regen.
alle data zijn evenwaardig zolang ze niet gezien, gelezen zijn.
ze zijn evenwaardig in hun niet-zijn. alles is brol.
het maakt van de toestormende data onwillekeurig pakketten die het leest als objecten.
het verbreekt de totaliteit van het Niets in functie van de wil tot zien, tot lezen.
het ziet, het leest, & alles stort in.
objecten zijn noodzakelijke ficties geproduceerd door de wil tot zien, de wil tot lezen: gefaseerde aggregaten van dataclusters in de datastroom worden onderscheiden als objecten door de bekleding met de sporen van andere gefaseerde aggregaten in de wikkeling van het. het drapeert fictieve objecten met de objectiviteit van andere objecten. objectiviteit is een soort slijm dat over de data gekieperd wordt, de slijmdraperie van de Woorden. vroeger kwam de slijm van g*d, bij g*d etc., nu is het gewoon slijm.
taal is een hechtingsmiddel voor datapakketten, slijm hecht de data aan elkaar zodat het zich aan de objecten kan hechten.
[...]
dv
asemicnote
lamandaii-declamatie
“lamandaii-declamatie”
dv 2013, ink on paper, 26×20 cm
catalogue of the NKdeE-verbigrammata: http://vilt.files.wordpress.com/2013/01/5verbigrammata.pdf
dv
lamandaii_2013-04-22
declamatiekladjes
Bij het declameren der Neo-Kathedraalse Verbigrammata wordt traditioneel een kladblaadje van 98 bij 62 mm gebruikt om bij het inktdoppen van de pen de pennestreek te testen. Deze declamatiekladjes groeien bij de geoefende verbigramdeclamator uit tot met de eigenlijke declamatie resonerende asemisch-kalligrafische miniaturen.
Regine Clauwaert hierover: “De beperking waaraan het declamätorische schrijven per definitie onderworpen is bouwt een creatieve spanning op in de Neo-Kathedraalse neofiet. Die spanning vindt dan een uitweg in het door de meditatieve oefening geritmeerde expressionisme van de declamatiekladjes, waar dan plots wel sporen herkenbaar zijn van werken uit de canon van de Visuele Poëzie. We herkennen de humanoide inktkrabbels van Henri Michaux, de lyrische lineatuur van Velimir Chlebnikov, de tot onleesbare grafiek verworden passie van Christian Dotremont…”
Heil Regine!
dv
declamatiekladjes
Délie Emblemen 2/2
Vertaling van de laatste 24 embleemtitels en de bijhorende spreuken in de Délie van Maurice Scève met telkens een link naar het originele embleem (Stanford’s Renaissance Body Project):
http://cgi.stanford.edu/~dept-fren-ital/rbp/?q=node/181
- De Eenhoorn die zich ziet – Van mijzelf ben ik ontzet
- De zwaardveger – Mijn werk geeft faam aan twee
- De Zaag – De Kracht ondermijnt mij stukje bij beetje
- Cleopatra – Diegene die sterft wanneer hij wil leeft goed (voldoende)
- De Vlinder en de Kaars – In mijn vreugd de pijn
- De Muildierdrijver – Dubbele moeite voor hij die voor een ander zich uitput
- De Kat en de Rattenval – De gevangenis is hard, meer nog de vrijheid
- De Pauw – Wie zichzelf goed ziet vergaat de hoogmoed
- De Ezel aan de Molen – Ik vlucht van moeite, ‘t werk volgt mij
- De Pot op ‘t Vuur – Binnenin verteer ik mij
- De Maan in de Schaduwen – Mijn klaarte altijd in de schaduw
- Europa op het Rund – Naar zekerheid gaat hij die zijn daad verbergt (?)
- De Kruisboogschutter – Meer met zachtheid dan met kracht
- De Haan die zich brandt – Hoe meer ik het doof hoe meer het ontvlamt
- Leda en de Zwaan – Verberg in een ander wat ik bij mij ontdek
- De Grootoor of Vleermuis – Als alles rust hou ik niet op
- De Klok – Bij mijn werk houden dag en nacht de wacht
- De HeropstandingHeropstanding van de Dode – Meer dan ik kan
- De Lamp op de Tafel – De dag sterft en de nacht brandt
- Het Spinneweb – Ik heb de meren gestrekt waar ik sterf (?)
- De Botermaakster – Hoe zacter het wordt, hoe harder
- De Vlieg – Hoe meer ze spookt, hoe minder ik haar zie
- De Berggeit en de Honden – Door mij te redden sluit ik mij in
- De Tombe en de Kandelaars – Na de dood vervolgt mijn oorlog mij nog
dv
Leda
Délie Emblemen 1/2
Vertaling van de eerste 25 embleemtitels en de bijhorende spreuken in de Délie van Maurice Scève met telkens een link naar het originele embleem (Stanford’s Renaissance Body Project):
http://cgi.stanford.edu/~dept-fren-ital/rbp/?q=node/181
- De Vrouw en de Eenhoorn – Om haar te zien verlies ik ‘t leven
- De Maan tussen twee halve manen (“croiscentz”) – Tussen allen één perfecte
- De Lamp en het Idool – Om jou te bewonderen leef ik
- De Man en het Rund – Hoe meer zij mij aantrekt, hoe meer ik word meegesleurd
- De Lantaarn - Verbergen kan ik haar niet meer
- De Kaars en de Zon – Aan ieder licht aan mij de schaduwen
- Narcissus – Genoeg sterven er die vergeefs liefhebben
- De Vrouw die verdeelt – Na lange arbeid een einde
- Het Schild – Mijn sterkte schaadt mij
- Twee Runderen aan de Ploeg – Zacht is de pijn in gezelschap (die begeleid wordt)
- De Phoenix – Van dood naar leven (‘a vis’ is ook avis=raad)
- De vogel aan de (lijm)stok – Waar men het minste vreest wordt men het meest genomen
- Dido op de brandstapel – Zacht is de dood die mij van de rouw bevrijdt
- De Toren van Babel – Tegen de Hemel vermag niets
- De Windhaan – Duizend omwentelingen hebben mij niets doen bewegen
- De Zonnebloem – Naar alle plaatsen volg ik jou
- De Klimop en de Vestingsmuur – Om lief te hebben zijn ondergang lijden
- Het Hert – Mijn dood ontvluchtend versnel ik het einde
- Acteoon – Het noodlot achtervolgt mij met mijn geliefden (de mijnen)
- Orfeus – Aan ieder plezier en aan mij niets
- De Basilisk en de Spiegel – Mijn aanblik dood mij door jou
- De Boot met de gebroken Riemen – Mijn krachten nemen dag na dag af
- De Alambiek (distilleerkolf) – Mijn tranen verraden mijn vuur
- De Bijl en de Boom – Jouw schadende schaad ik mij
- De Stoel en de twee mannen – Makkelijk te bedriegen is de zelfverzekerde
dv
alembic
10 geboden (rev. 13/02/2009)
Bovenal herdenk uzelf als stapelgek.
Bemin uw klanken eerder dan uw zin.
Verwijder kwijl & nijd vanuit uw bek.
Zie uw eind als van uw kinders het begin.
Verzaak bezit, gij zit daar zelve in.
Breng warmte daar waar nu een ander rilt.
Geef nooit een ja als gij er niks van wilt.
Breng uw Lijf niet in verlegenheid.
Spreek uit wat u in angst & vrees verstilt.
Gooi alles weg dat u vervult met spijt.
DIANA is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)
dv
el_ribbenkast
Asemic Endgame illus. Գ
“Asemic Endgame IllustrationԳ “
dv 2013, ink, acrylics, bister on paper and cloth on wood, 50×42 cm
“Asemic Endgame ” is a new procedural research into Asemic Writing as writing Under Siege, attempting to establish links with Negarestani’s “poromechanics” and the non-philosophy of François Laruelle. There’s absolutely no meaning here.
EYES
what we see is dead already, darkness
surrounding darkness, what we see is
dying, death surrounding the progression
of death, darkness surrounding darkness
our bodies are nothing but holes & cracks
the sun’s devastation pouring through
the defenseless tissue of our dying selves
blood & sand mixed with the blackness
of our absence that is eternally present
already in the shimmering seconds of
horror that we call life, & All is War
waging amongst us, against us, we are
prey and predator alike, we are we are
We are We Ar W R I A WE ARE WAR
and darkness surrounds the Dark within
our skull. I’s are EYESAREWAREYES.
cfr. http://www.academia.edu/3127630/Terra-_and_-Terror_Ecology_Secrets_from_the_Arrakeen_Underground
dv
corruption of darkness
Asemic Endgame page Ћ
“Asemic Endgame page Ћ”
dv 2013, ink on paper, A4
“Asemic Endgame ” is a new procedural research into Asemic Writing as writing Under Siege, attempting to establish links with Negarestani’s “poromechanics” and the non-philosophy of François Laruelle. There’s absolutely no meaning here.
dv
Asemic Endgame page Ћ
Asemic Endgame page Њ
“Asemic Endgame page Њ”
dv 2013, ink on paper, A4
“Asemic Endgame ” is a new procedural research into Asemic Writing as writing Under Siege, attempting to establish links with Negarestani’s “poromechanics” and the non-philosophy of François Laruelle. There’s absolutely no meaning here.
dv
Asemic Endgame page Њ
Asemic Endgame (title page)
“Asemic Endgame (title page)”
dv 2013, ink on paper, A4
“Asemic Endgame ” is a new procedural research into Asemic Writing as writing Under Siege, attempting to establish links with Negarestani’s “poromechanics” and the non-philosophy of François Laruelle. There’s absolutely no meaning here.
dv
ae_titlepage
leuven per vers
er, daar: de fietsers moeten er
onder de grond voor een bus
die bijna nooit meer komt.
er, daar: hoe kunt ge er nu nog
voor wildplassen een boete
krijgen als alle cafés al lang
toe zijn? anderzijds, hoe er uw kots
ophouden bij het zien van al die propere,
van elk streepke luizenleed bevrijdde
trottoirtegels? er, daar zou immers
Er, Daar worden, waar iedereen van Er, Ginder
zou komen Shoppen, dus moest er, daar
Proper worden. Shoppen is immers
Den Mystieken Pool der Sossistieke
Godsdienstfanaten die de Vrije Markt
vereren wijl zij onze dochters embeteren
zoals de Vrije Markt hen vereert met de
Deftig Hoererende Bouwpromotoren.
helaas de dochters, die zijn niet dwaas: die
gaan in Antwerpen shoppen, dat is kei
sjik neut deun & mega treinkletsen &
die nieuwe tempel komt er Niet, enfin
toch niet er, daar & daar; goedkoop wonen is er
bij decreet verboden subiet hebben we nog geweverte
in onze netten wat denken die zwetten wel?
plok hier ploef daar een stekkendoos
voor werkonbekwame LeefLoners
(ge Leeft nog, amaai hoe doet gij dat zo
zonder Loon, hahahaha, zoude nie beter
naar Antwerpen trekken, ‘t is daar kei
sjik neut al’ deun & mega kopkletsen &
hier is uw kotteke se menneke, ge hebt nog
drie jaar te gaan) elke stekkendoos krijgt
een schoon gedesignde frietloze frietkapel waar frietgeur
uitwalmt om u nog meer honger te doen krijgen
terwijl ge op onze Shoppende werkbekwamen
kunt geilen. een frietkot, hahahaha kei sjik
neut deun, om met uw fietske naartoe te rijden
zeker, precies alsof ge daarmee nog op ‘t’straat
moogt hier, stukske profiteur dat ge zijt. Er,
daar: het is goed Sterven daar want al het
Leven is er weg & elke weg komt uit op de
Geheel Vrije Sossistieke Markt van de Dood,
Groot maar geheel Caféloos welteverstaan,
of wist ge da niet: het is hier ten strengste verboden
om u tijdens het consumeren ook nog ‘s te amuseren.
Stukske werkonbekwame profiteur dat ge zijt!
Watte? Dat er geen werk is? Zoekt dan werk hé!
Een frietkot, hahahaha kei sjik neut deun. Er,
Daar. Kijk daar, ne Sossisloze Student, die peinst
precies nog dat ‘m werk gaat vinden later. hahahaha.
Werk Vinden. hahahaha. Shoppen ja, dienen SS’er.
dv
eerste leesboekje
ap apa aa a aa aa apa pa a aap.
apen epen nepe neep pana panae
paan pene peen pena ne pa een aap.
enee eena eeno een opnametent?
een te een ma ennet een nee een tonnenmaat?
manee mapa een aap met een noot.
ovenwanten io?
antoniemen wo?
een noot van wim.
a tomatenpoeder!
nenee eet de noot maar op.
materiaal vat terminaal & valeriaan m
maar val niet
uitdoet uittoog getooid uit goed
uit doge uit de goot.
dv
aap
vergaan
voor Nadia Lampens
In de gedeelde warmte van mijn hand
In de verblinding van mijn tederheid
In ‘t paradijs waar ik ben aanbeland
Verga ik in de schaduw van de tijd:
Ik dien mijzelf te zien, de eeuwigheid
Waarin ik mij tot u & ons beken,
Waar wij al samen zijn, waar ik herken
De weg naar nu, dit zweven in jouw lach.
& Ik beken dat ik afwezig ben,
Want ik verga in wat ik strelen mag.
DIANA is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)
dv
degee_1000
joint venture
Alle mormels spelen samen orgel
Alle wormen maken de berg van vlees
De geluiden van rot in de mergel
Gorgelen zich nat, & vrees maakt mij hees:
De wereld verrot & ik, ik genees.
Jouw licht strijkt áán de helse duisternis
Jij bent nu toorts in mijn gevangenis
De tijd is koorts, de uren helen mij
Ik brand omdat mijn zijn verlangen is
Naar jou, jouw Al maakt alles vrij in mij.
DIANA is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)
dv
detail
dooi
voor N.L.
Nu. Ik wil in jouw lijnen verdwijnen.
Wind wil ik zijn, adem van de aarde
& Jouw takken dragen de geheimen:
Jouw omstreelde zwijgen dat bewaarde
Van het schone de duurzame waarde.
Nu. Ik zie de lente, daar waar jij bent:
Jij rilt, jij bent de kou nog niet ontwend.
Nu: bevroren moment, de aarde wacht
Op een aai van de zon, smeltwater stemt
De draai af op later, daar waar jij lacht.
DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)
dv
aurora
Voor N. L. 
Dit lied voor jou is helder & robuust
Jij kan er zalig niets in zijn & vrij
Van al het zware dat er op jou rust.
Aurora’s luister, hoe jij daagt in mij
Straalgeruis, onaantastbaar licht in mij:
Ik spreek nu elke letter van jou uit
& Overal jouw schitteren breekt uit.
De nevels slierten rode rond jouw licht
De aarde node braakt het zwarte uit
& Ik ben weg, verdwijn in jouw gedicht.
DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)
dv
bloesem1
zoen
voor N. L.
Terwijl ik op jou wacht, draait de aarde
In de aarde, schuift de hemel in de
Hemel, zien de sterren toch de waarde
In van warmte bij elkaar & in de
Dag komt dan jouw klaarte: jij, beminde,
Die de wereld tot haar kern herleiden
Kan, die jij & mij tot ons verleiden
Wil & dit ook kan: mij van mij ontdoen.
Daar, ik laat de wereld nu terzijde
Ik ben als adem eeuwig in jouw zoen
dv
Kopie van ELfabet_N
uur
voor N. L.
Ik heb de nood om jou lief te hebben
In de gloed van jouw aanwezigheid.
Ik ben een zee die niet wil ebben,
Een strand bevroren in de eeuwigheid
Van mijn verlangen naar jouw helderheid.
Ik sta hier stil te beven in jouw vuur:
Ik weet niet meer waar, hoe & of ik duur,
Maar al jouw goud slaat nieuwe stralen aan
& In de waarheid is er nu een uur
Waarin millennia tot ons vergaan.
dv
2functions_large
zoen
“cum dederit dilectis suis somnum”
voor N.L.
Dat het ons de buik uitkome, dat zaad,
Dat het ons uitbloedt, de ontzetting
Omdat de angst in ons de liefde haat
Terwijl elk ik is ik, jouw vondeling,
Die niet bestond, maar nu bestaat, een ring
Die het wijzen naar anderen besluit
Met het ware dat ons tot ons omsluit:
Het beven dat de lippen ons aandoen
Dat snakken naar een rein geluid
Terwijl de wereld eindigt in een zoen.
DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)
dv
aliephona
chicken sandwich (panem a pollo)
voor N. L.
Niets wordt ooit nog beter, liefste, Alles
Heeft ons nog niet in mij & jou herkend.
Er zijn nog gaten in het Niets van Alles,
Het beste Niets is enkel jou & mij bekend:
Die grote weg is ons slechts voorbestemd.
Terwijl ik jaag naar jou verander jij
In iets dat onbereikbaar is voor mij.
Het Niets waar jij bestaat wordt dan laurier
& Ik loop daar vergeefs aan mij voorbij:
De god die Alles had, maar Niets was hier.
DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).
dv
hihi
Niets
voor N.L.
In dat grote woordenloze Niets van jou,
De oceanen duister in jouw ogen,
Die donkervolle blik waar ik van hou,
Waar het kwaad vergaat tot onvermogen:
Sprakeloos is daar jouw mededogen,
De warme vloed die mij van mij ontdoet,
Mijn vuur vernietigd tot een diepe gloed.
& In het diepste zwart gaat dan weer aan
Jouw ene licht dat mij verblinden moet,
Opdat ik ziende in jouw Niets kan staan.
DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).
dv
heart_of_code
voorbij
voor N. L.
Deze wereld is de onze niet, mijn lief,
Wij beven niet in vreze voor de nijd:
Wij hebben aan elkaar genoeg gerief
& In een kus is hier de eeuwigheid.
De Kathedraal bevrijdt ons van de tijd,
Het zoeken in ons dat nu vinden is:
Licht doorkruist ons, dwars door duisternis,
Jouw klare zingen vangt al aan in mij,
Een klank die boven mij verheven is,
Jouw zon in het rozet: ik ben voorbij.
DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).
dv
kleurherstelav
rij na rij
voor N. L.
Schaduw van het licht komt altijd te laat
& Het gebrek is geen gebrek van jou,
Jouw zijn is wat er daar in hen vergaat:
Hun duister kleurt jouw hemel hemelsblauw
Hun zwart is klaar , ik zie slechts licht in jou.
De tekens van de tijd verarmen mij,
Daden, onleesbaar rij na rij na rij,
Wereld die in mijn droom van jou vergaat,
Ik heb geen spijt, er is geen nijd in mij:
Jij bent de tijd die nu voor mij bestaat.
DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).
dv
val2
verbeurd
voor N. L.
De steden die de heren beheren
De heren die de steden verteren
De namen die de plek der heren eren
Letters gaan aldaar met hen verzweren
Vage krassen bij het vuur der heren.
Ik heb mijzelf in jou verbeurd verklaard:
Ik hou nu op, ik ben tot Niets bedaard,
Mijn lijf is licht, ik ben voor jou gezwicht,
Mijn duister is tot zonneschijn verzwaard:
Jij hebt in mij jouw hemel aangericht.
DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).
dv
weg
instrumentaal
voor N. L.
Ik wou jou vatten in een klankgedicht
Jouw naam verletterd tot een toverspreuk
Jouw stem de roep waarvoor ik gaarne zwicht
Bazeltaal met intellectuele jeuk,
Perverse onderstroom, dat is zo leuk!
Ik zie jou nu, het wonder dat je bent:
Der minne eenvoud word je nooit gewend.
Ik: jij leert mij om mij heen te kijken
Naar het lege waarin ik word gestemd
Tot instrument, ‘t Niets dat wij nu ijken.
DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).
dv
twirl
meer
Het is zo donker dus ik stoot wat om,
Glasbreuk bewijst het naakte van voeten.
Ik word wakker & ik weet niet waarom,
Is er toch nog wat dat wij U moeten?
Was ‘t niet genoeg? Moeten wij nog boeten?
U heeft mij laatst nog de keel gewrongen
(U was in dromen binnengedrongen
& Eiste liefde op die u niet kent),
Wij beefden in uw nijd, maar toch zongen
Wij, wij, het schone dat U niet kent.
DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).
dv
DSC07431
inkraad
“names collapsing while their bearers fall in love”
dv2013 – bister & inkt op papier A4
dv
draakin
visioenen
‘But these visions of Johanna, they make it all seem so cruel’
Bob Dylan, Visions of Johanna
Geen mens kan jou ooit nog evenaren,
Jij hebt de plek bereikt waar ruimte tijd
& Tijd weer ruimte wordt. Mijn gebaren
Stremmen in stilte nu, & zonder spijt
Om hun bewegen, ooit een bron van nijd,
Strijk ik jouw lijf dan aan, een woord van glas:
Ik zie wat komt, wat is, & wat er was.
Ik drijf uit mij de verzen die ik maak
Ik ben niet daar, geen woord waarin ik pas:
Jij bent het schone, dat waar ik niet raak.
DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).
dv
elijk
