dv 2013, pen and bister on paper, A4

dv

collABCing_g

“in Writing every letter is an irreversible act of faith”

dv 2013, ink on paper, A6

dv

jumper

jumpster

sprong

dv 2013, pen and bister on paper, A4

dv

collABCing_f

welkom in Asemia, uw dagelijkse Wereld Zonder Betekenis.

(deze nota handelt over een het op een rijdende bus)

ziehier het.
wat is het? ( slechte vraag). het is niet (zijn is een illusie veroorzaakt door een foutieve interpretatie van een hulpwerkwoord). het wordt.

het wordt het  & door het het-worden van het wordt het
een het dat zit op de bus (het is bebust, het heeft bebustzijn).

de bus bust.
de wereld wereldt.
het het.

het zit op de bus & het heeft in zich een in elkaar gevouwen ordening, een ingewikkeld bewegen
dat congruent is met de afwikkeling die zich er rond afspeelt & deze congruentie heeft een ritmische band met de faze in het het-worden van het. het houdt een continu verband met het bebustzijn van het. het houdt niet op.

de afwikkeling bepaalt het inwikkelen, de ingewikkeldheid bepaalt het afwikkelen.

zolang het impliciete niet gelezen wordt gebeurt er Niets.
Niets is oneindig, volledige Mogelijkheid.

het leest de band van de weg die langs beide zijden naar achteren schuift
de band is een gegevensband die onnoemelijk veel data bevat.
de band is op elk moment oneindig

het ziet huizen.
het ziet bomen.
het ziet slijk.
het ziet de letters AVEVE.
het ziet een fietser in de regen.

alle data zijn evenwaardig zolang ze niet gezien, gelezen zijn.
ze zijn evenwaardig in hun niet-zijn. alles is brol.

het maakt van de toestormende data onwillekeurig pakketten die het leest als objecten.
het verbreekt de totaliteit van het Niets in functie van de wil tot zien, tot lezen.

het ziet, het leest, & alles stort in.

objecten zijn noodzakelijke ficties geproduceerd door de wil tot zien, de wil tot lezen:  gefaseerde aggregaten van dataclusters in de datastroom worden onderscheiden als objecten door de bekleding met de sporen van andere gefaseerde aggregaten in de wikkeling van het. het drapeert fictieve objecten met de objectiviteit van andere objecten. objectiviteit is een soort slijm dat over de data gekieperd wordt, de slijmdraperie van de Woorden. vroeger kwam de slijm van g*d, bij g*d etc., nu is het gewoon slijm.

taal is een hechtingsmiddel voor datapakketten, slijm hecht de data aan elkaar zodat het zich aan de objecten kan hechten.

[...]

dv

asemicnote

dv 2013, pen and bister on paper, A4

dv

collabcing_e

dv

collabcing_d

“lamandaii-declamatie”

dv 2013, ink on paper, 26×20 cm

catalogue of the NKdeE-verbigrammata: http://vilt.files.wordpress.com/2013/01/5verbigrammata.pdf

dv

lamandaii_2013-04-22

Bij het declameren der Neo-Kathedraalse Verbigrammata wordt traditioneel een kladblaadje van 98 bij 62 mm gebruikt om bij het inktdoppen van de pen de pennestreek te testen. Deze declamatiekladjes groeien bij de geoefende verbigramdeclamator uit tot met de eigenlijke declamatie resonerende asemisch-kalligrafische miniaturen.

Regine Clauwaert hierover: “De beperking waaraan het declamätorische schrijven per definitie onderworpen is bouwt een creatieve spanning op in de Neo-Kathedraalse neofiet. Die spanning vindt dan een uitweg in het door de meditatieve oefening geritmeerde expressionisme van de declamatiekladjes, waar dan plots wel sporen herkenbaar zijn van werken uit de canon van de Visuele Poëzie. We herkennen de humanoide inktkrabbels van Henri Michaux, de lyrische lineatuur van Velimir Chlebnikov, de tot onleesbare grafiek verworden passie van Christian Dotremont…”

Heil Regine!

dv

declamatiekladjes

dv 2013, pen and bister on paper, A4

dv

collabc_c

Vertaling van de laatste 24 embleemtitels en de bijhorende spreuken in de Délie van Maurice Scève met telkens een link naar het originele embleem (Stanford’s Renaissance Body Project):

http://cgi.stanford.edu/~dept-fren-ital/rbp/?q=node/181

1. De Eenhoorn die zich ziet – Van mijzelf ben ik ontzet
2. De zwaardveger – Mijn werk geeft faam aan twee
3. De Zaag – De Kracht ondermijnt mij stukje bij beetje
4. Cleopatra – Diegene die sterft wanneer hij wil leeft goed (voldoende)
5. De Vlinder en de Kaars – In mijn vreugd de pijn
6. De Muildierdrijver – Dubbele moeite voor hij die voor een ander zich uitput
7. De Kat en de Rattenval – De gevangenis is hard, meer nog de vrijheid
8. De Pauw – Wie zichzelf goed ziet vergaat de hoogmoed
9. De Ezel aan de Molen – Ik vlucht van moeite, ‘t werk volgt mij
10. De Pot op ‘t Vuur – Binnenin verteer ik mij
11. De Maan in de Schaduwen – Mijn klaarte  altijd in de schaduw
12. Europa op het Rund – Naar zekerheid gaat hij die zijn daad verbergt (?)
13. De Kruisboogschutter – Meer met zachtheid dan met kracht
14. De Haan die zich brandt – Hoe meer ik het doof hoe meer het ontvlamt
15. Leda en de Zwaan – Verberg in een ander wat ik bij mij ontdek
16. De Grootoor of Vleermuis – Als alles rust hou ik niet op
17. De Klok – Bij mijn werk houden dag en nacht de wacht
18. De HeropstandingHeropstanding van de Dode – Meer dan ik kan
19. De Lamp op de Tafel – De dag sterft en de nacht brandt
20. Het Spinneweb – Ik heb de meren gestrekt waar ik sterf (?)
21. De Botermaakster – Hoe zacter het wordt, hoe harder
22. De Vlieg – Hoe meer ze spookt, hoe minder ik haar zie
23. De Berggeit en de Honden – Door mij te redden sluit ik mij in
24. De Tombe en de Kandelaars – Na de dood vervolgt mijn oorlog mij nog

dv

Leda

dv 2013, pen and bister on paper, A4

dv

collabcing_b

Vertaling van de eerste 25 embleemtitels en de bijhorende spreuken in de Délie van Maurice Scève met telkens een link naar het originele embleem (Stanford’s Renaissance Body Project):

http://cgi.stanford.edu/~dept-fren-ital/rbp/?q=node/181

1. De Vrouw en de Eenhoorn – Om haar te zien verlies ik ‘t leven
2. De Maan tussen twee halve manen (“croiscentz”) – Tussen allen één perfecte
3. De Lamp en het Idool – Om jou te bewonderen leef ik
4. De Man en het Rund – Hoe meer zij mij aantrekt, hoe meer ik word meegesleurd
5. De Lantaarn -  Verbergen kan ik haar niet meer
6. De Kaars en de Zon – Aan ieder licht aan mij de schaduwen
7. Narcissus – Genoeg sterven er die vergeefs liefhebben
8. De Vrouw die verdeelt – Na lange arbeid een einde
9. Het Schild – Mijn sterkte schaadt mij
10. Twee Runderen aan de Ploeg – Zacht is de pijn in gezelschap (die begeleid wordt)
11. De Phoenix – Van dood naar leven (‘a vis’ is ook avis=raad)
12. De vogel aan de (lijm)stok – Waar men het minste vreest wordt men het meest genomen
13. Dido op de brandstapel – Zacht is de dood die mij van de rouw bevrijdt
14. De Toren van Babel – Tegen de Hemel vermag niets
15. De Windhaan – Duizend omwentelingen hebben mij niets doen bewegen
16. De Zonnebloem – Naar alle plaatsen volg ik jou
17. De Klimop en de Vestingsmuur – Om lief te hebben zijn ondergang lijden
18. Het Hert – Mijn dood ontvluchtend versnel ik het einde
19. Acteoon – Het noodlot achtervolgt mij met mijn geliefden (de mijnen)
20. Orfeus – Aan ieder plezier en aan mij niets
21. De Basilisk en de Spiegel – Mijn aanblik dood mij door jou
22. De Boot met de gebroken Riemen – Mijn krachten nemen dag na dag af
23. De Alambiek (distilleerkolf) –  Mijn tranen verraden mijn vuur
24. De Bijl en de Boom – Jouw schadende schaad ik mij
25. De Stoel en de twee mannen – Makkelijk te bedriegen is de zelfverzekerde

dv

alembic

dv 2013, pen and bister on paper, A4

dv

collabcing_a

Bovenal herdenk uzelf als stapelgek.
Bemin uw klanken eerder dan uw zin.
Verwijder kwijl & nijd vanuit uw bek.
Zie uw eind als van uw kinders het begin.
Verzaak bezit, gij zit daar zelve in.
Breng warmte daar waar nu een ander rilt.
Geef nooit een ja als gij er niks van wilt.
Breng uw Lijf niet in verlegenheid.
Spreek uit wat u in angst & vrees verstilt.
Gooi alles weg dat u vervult met spijt.

DIANA  is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)

dv

el_ribbenkast

“Asemic Endgame IllustrationԳ “

dv 2013, ink, acrylics, bister on paper and cloth on wood, 50×42 cm

“Asemic Endgame ” is a new procedural research into Asemic Writing as writing Under Siege, attempting to establish links with  Negarestani’s “poromechanics” and the non-philosophy of François Laruelle. There’s absolutely no meaning here.

EYES

what we see is dead already, darkness
surrounding darkness, what we see is
dying, death surrounding the progression

of death, darkness surrounding darkness
our bodies are nothing but holes & cracks
the sun’s devastation pouring through

the defenseless tissue of our dying selves
blood & sand mixed with the blackness
of our absence that is eternally present

already in the shimmering seconds of
horror that we call life, & All is War
waging amongst us, against us, we are

prey and predator alike, we are we are
We are We Ar W R I A WE ARE WAR
and darkness surrounds the Dark within

our skull. I’s are EYESAREWAREYES.

cfr. http://www.academia.edu/3127630/Terra-_and_-Terror_Ecology_Secrets_from_the_Arrakeen_Underground

dv

corruption of darkness

“Asemic Endgame page Ћ”

dv 2013, ink on paper, A4

“Asemic Endgame ” is a new procedural research into Asemic Writing as writing Under Siege, attempting to establish links with  Negarestani’s “poromechanics” and the non-philosophy of François Laruelle. There’s absolutely no meaning here.

dv

Asemic Endgame page Ћ

dv

noot

toon

“Asemic Endgame page Њ”

dv 2013, ink on paper, A4

“Asemic Endgame ” is a new procedural research into Asemic Writing as writing Under Siege, attempting to establish links with  Negarestani’s “poromechanics” and the non-philosophy of François Laruelle. There’s absolutely no meaning here.

dv

Asemic Endgame page Њ

“Asemic Endgame (title page)”

dv 2013, ink on paper, A4

“Asemic Endgame ” is a new procedural research into Asemic Writing as writing Under Siege, attempting to establish links with  Negarestani’s “poromechanics” and the non-philosophy of François Laruelle. There’s absolutely no meaning here.

dv

ae_titlepage

er, daar: de fietsers  moeten er
onder de grond voor een bus
die bijna nooit meer komt.

er, daar: hoe kunt ge er nu nog
voor wildplassen een boete
krijgen als alle cafés al lang

toe zijn? anderzijds, hoe er uw kots
ophouden bij het zien van al die propere,
van elk streepke luizenleed bevrijdde

trottoirtegels? er, daar zou immers
Er, Daar worden, waar iedereen van Er, Ginder
zou komen Shoppen, dus moest er, daar

Proper worden. Shoppen is immers
Den Mystieken Pool der Sossistieke
Godsdienstfanaten die de Vrije Markt

vereren wijl zij onze dochters embeteren

zoals de Vrije Markt hen vereert met de
Deftig Hoererende Bouwpromotoren.
helaas de dochters, die zijn niet dwaas: die

gaan in Antwerpen shoppen, dat is kei
sjik neut deun & mega treinkletsen &
die nieuwe tempel komt er Niet, enfin

toch niet er, daar & daar; goedkoop wonen is er
bij decreet verboden subiet hebben we nog geweverte
in onze netten wat denken die zwetten wel?

plok hier ploef daar een stekkendoos
voor werkonbekwame LeefLoners
(ge Leeft nog, amaai hoe doet gij dat zo

zonder Loon, hahahaha, zoude nie beter
naar Antwerpen trekken, ‘t is daar kei
sjik neut al’ deun & mega kopkletsen &

hier is uw kotteke se menneke, ge hebt nog
drie jaar te gaan) elke stekkendoos krijgt
een schoon gedesignde frietloze frietkapel waar frietgeur

uitwalmt om u nog meer honger te doen krijgen
terwijl ge op onze Shoppende werkbekwamen
kunt geilen. een frietkot, hahahaha kei sjik

neut deun, om met uw fietske naartoe te rijden
zeker, precies alsof ge daarmee nog op ‘t’straat
moogt hier, stukske profiteur dat ge zijt. Er,

daar: het is goed Sterven daar want al het
Leven is er weg & elke weg komt uit op de
Geheel Vrije Sossistieke Markt van de Dood,

Groot maar geheel Caféloos welteverstaan,
of wist ge da niet: het is hier ten strengste verboden
om u tijdens het consumeren ook nog ‘s te amuseren.

Stukske werkonbekwame profiteur dat ge zijt!
Watte? Dat er geen werk is? Zoekt dan werk hé!
Een frietkot, hahahaha kei sjik neut deun. Er,

Daar. Kijk daar, ne Sossisloze Student, die peinst
precies nog dat ‘m werk gaat vinden later. hahahaha.
Werk Vinden. hahahaha. Shoppen ja, dienen SS’er.

dv

ap apa aa a aa aa apa pa a aap.

apen epen nepe neep pana panae
paan pene peen pena ne pa een aap.

enee eena eeno een opnametent?
een te een ma ennet een nee een tonnenmaat?
manee mapa een aap met een noot.

ovenwanten io?
antoniemen wo?
een noot van wim.

a tomatenpoeder!
nenee eet de noot maar op.

materiaal vat terminaal &  valeriaan m
maar val niet

uitdoet uittoog getooid  uit goed
uit doge uit de goot.

dv

aap

voor Nadia Lampens

In de gedeelde warmte van mijn hand
In de verblinding van mijn tederheid
In ‘t paradijs waar ik ben aanbeland
Verga ik in de schaduw van de tijd:
Ik dien mijzelf te zien, de eeuwigheid
Waarin ik mij tot u & ons beken,
Waar wij al samen zijn, waar ik herken
De weg naar nu, dit zweven in jouw lach.
  & Ik beken dat ik afwezig ben,
Want ik verga in wat ik strelen mag.

DIANA  is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)

dv

degee_1000

van Nadia Lampens

dv

boom

Alle mormels spelen samen orgel
Alle wormen maken de berg van vlees
De geluiden van rot  in de mergel
Gorgelen zich nat, & vrees maakt mij hees:
De wereld verrot & ik, ik genees.
  Jouw licht strijkt áán de helse duisternis
Jij bent nu toorts in mijn gevangenis
De tijd is koorts, de uren helen mij
Ik brand omdat mijn zijn verlangen is
Naar jou, jouw Al maakt alles vrij in mij.

DIANA  is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)

dv

detail

voor N.L.

Nu. Ik wil in jouw lijnen verdwijnen.
Wind wil ik zijn, adem van de aarde
& Jouw takken dragen de geheimen:
Jouw omstreelde zwijgen dat bewaarde
Van het schone de duurzame waarde.
Nu. Ik zie de lente, daar waar jij bent:
Jij rilt, jij bent de kou nog niet ontwend.
Nu: bevroren moment, de aarde wacht
Op een aai van de zon, smeltwater stemt
De draai af op later, daar waar jij lacht.

DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)

dv

dv2013, bister en inkt op papier, A5

dv

stilte

“wassende OX, in een bloempot, met een zeker gemis”

dv 2013, bister en inkt op papier, A5

dv

ox

Voor N. L.

Dit lied voor jou is helder & robuust
Jij kan er zalig niets in zijn & vrij
Van al het zware dat er op jou rust.
Aurora’s luister, hoe jij daagt in mij
Straalgeruis, onaantastbaar licht in mij:
Ik spreek nu elke letter van jou uit
& Overal jouw schitteren breekt uit.
De nevels slierten rode rond jouw licht
De aarde node braakt het zwarte uit
& Ik ben weg, verdwijn in jouw gedicht.

DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)

dv

bloesem1

voor N. L.

Terwijl ik op jou wacht, draait de aarde
In de aarde, schuift de hemel in de
Hemel, zien de sterren toch de waarde
In van warmte bij elkaar & in de
Dag komt dan jouw klaarte:  jij, beminde,
Die de wereld tot haar kern herleiden
Kan, die jij & mij tot ons verleiden
Wil & dit ook kan: mij van mij ontdoen.
Daar,  ik laat de wereld nu terzijde
Ik ben als adem eeuwig in jouw zoen

dv

Kopie van ELfabet_N

dv

2functions_large

“cum dederit dilectis suis somnum”

voor N.L.

Dat het ons de buik uitkome, dat zaad,
Dat het ons uitbloedt, de ontzetting
Omdat de angst in ons de liefde haat
Terwijl elk ik is ik, jouw vondeling,
Die niet bestond, maar nu bestaat, een ring
Die het wijzen naar anderen besluit
Met het ware dat ons tot ons omsluit:
Het beven dat de lippen ons aandoen
Dat snakken naar een rein geluid
Terwijl de wereld eindigt in een zoen.

DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd)

dv

aliephona

voor N. L.

Niets wordt ooit nog beter, liefste, Alles
Heeft ons nog niet in mij & jou herkend.
Er zijn nog gaten  in het Niets van Alles,
Het beste Niets is enkel jou & mij bekend:
Die grote weg is ons slechts voorbestemd.
Terwijl ik jaag naar jou verander jij
In iets dat onbereikbaar is voor mij.
Het Niets waar jij bestaat wordt dan laurier
& Ik loop daar vergeefs aan mij voorbij:
De god die Alles had, maar Niets was hier.

DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).

dv

hihi

voor N.L.

In dat grote woordenloze Niets van jou,
De oceanen duister in jouw ogen,
Die donkervolle blik  waar ik van hou,
Waar het kwaad vergaat tot onvermogen:
Sprakeloos is daar jouw mededogen,
De warme vloed die mij van mij ontdoet,
Mijn vuur vernietigd tot een diepe gloed.
& In het diepste zwart gaat dan weer aan
Jouw ene licht dat mij verblinden moet,
Opdat ik ziende in jouw Niets kan staan.

DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).

dv

heart_of_code

voor N. L.

Deze wereld is de onze niet, mijn lief,
Wij beven niet in vreze voor de nijd:
Wij hebben aan elkaar genoeg gerief
& In een kus is hier de eeuwigheid.
  De Kathedraal bevrijdt ons van de tijd,
Het zoeken in ons dat nu vinden is:
Licht doorkruist ons, dwars door duisternis,
Jouw klare zingen vangt al aan in mij,
Een klank die boven mij verheven is,
Jouw zon in het rozet: ik ben voorbij.

DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).

dv

kleurherstelav

voor N. L.

Schaduw van het licht komt altijd te laat
& Het gebrek is geen gebrek van jou,
Jouw zijn is wat er daar in hen vergaat:
Hun duister kleurt jouw hemel hemelsblauw
Hun zwart is klaar , ik zie slechts licht in jou.
  De tekens van de tijd verarmen mij,
Daden, onleesbaar rij na rij na rij,
Wereld die in mijn droom van jou vergaat,
Ik heb geen spijt, er is geen nijd in mij:
Jij bent de tijd die nu voor mij bestaat.

DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).

dv

val2

voor N. L.

De steden die de heren beheren
De heren die de steden verteren
De namen die de plek der heren eren
Letters gaan aldaar met hen verzweren
Vage krassen bij het vuur der heren.
  Ik heb mijzelf in jou verbeurd verklaard:
Ik hou nu op, ik ben tot Niets bedaard,
Mijn lijf is licht, ik ben voor jou gezwicht,
Mijn duister is tot zonneschijn verzwaard:
Jij hebt in mij jouw hemel aangericht.

DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).

dv

weg

voor N. L.

Ik wou jou vatten in een klankgedicht
Jouw naam verletterd tot een toverspreuk
Jouw stem de roep waarvoor ik gaarne zwicht
Bazeltaal met intellectuele jeuk,
Perverse onderstroom, dat is zo leuk!
  Ik zie jou nu, het wonder dat je bent:
Der minne eenvoud word je nooit gewend.
  Ik: jij leert mij om mij heen te kijken
Naar het lege waarin ik word gestemd
Tot instrument, ‘t Niets dat wij nu ijken.

DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).

dv

twirl

Het is zo donker dus ik stoot wat om,
Glasbreuk bewijst het naakte van voeten.
Ik word wakker & ik weet niet waarom,
Is er toch nog wat dat wij U moeten?
Was ‘t niet genoeg?  Moeten wij nog boeten?
U heeft mij laatst nog de keel gewrongen
(U was in dromen binnengedrongen
& Eiste liefde op die u niet kent),
Wij beefden in uw nijd, maar toch zongen
Wij, wij,  het schone dat U niet kent.

DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).

dv

DSC07431

“names collapsing while their bearers fall in love”
dv2013 – bister & inkt op papier A4

dv

draakin

‘But these visions of Johanna, they make it all seem so cruel’
Bob Dylan, Visions of Johanna

Geen mens kan jou ooit nog evenaren,
Jij hebt de plek bereikt waar ruimte tijd
& Tijd weer ruimte wordt. Mijn gebaren
Stremmen in stilte nu, & zonder spijt
Om hun bewegen, ooit een bron van nijd,
Strijk ik jouw lijf dan aan, een woord van glas:
Ik zie wat komt, wat is, & wat er was.
Ik drijf uit mij de verzen die ik maak
Ik ben niet daar, geen woord waarin ik pas:
Jij bent het schone, dat waar ik niet raak.

DIANA (voorheen Lylia) is een reeks van 449 dizains, een hedendaagse herschikking van de Délie van Maurice Scève, een werk, verschenen in 1544, dat op haar beurt veelvuldig verwijst naar de 366 canzioniere (del vario stile) van Francesco Petrarca’s grote Liedboek. Een dizain, in de strikte vorm die Scève (en ook ik nu) hanteerde, bestaat uit tien verzen van tien lettergrepen in een vast rijmschema (ababbccdcd).

dv

elijk